Vrijdag 5 juni 2026

We werden vandaag lekker op tijd wakker in het discipelschaphuis van Frank. Een aantal vroege vogels had een heerlijk ontbijtje voor ons klaargemaakt en na een rustig begin, waar we herinneringen van vorig jaar ophaalden, konden we onderweg naar de vuilnisbelt. Voor sommigen van ons net als de vorige jaren, maar voor een aantal ook een spannende eerste keer.

Toen we aankwamen op de vuilnisbelt was het toch weer even slikken. Het lijkt elk jaar wel weer erger te worden. Al snel kwamen er kinderen een kijkje nemen bij de ministry en na even te spelen gingen we naar binnen.

Binnen vertelde Frank over de geschiedenis van Roemenië. Dit is omdat respect hebben belangrijk is om te kunnen liefhebben en impact te hebben.
Roemenië is geweldig goed in wiskunde, vooral IT, en heeft ongelooflijk goede uitvindingen gedaan. Ook lopen zij voorop in kankeronderzoek.
Dat is een groot contrast met de vuilnisbelt. Dit komt omdat veel Roma (zigeuners/reizigers) zijn vervolgd. Ook in andere westerse landen.
In Roemenië kwam op een gegeven moment een communistische dictatuur, en nadat die gevallen was in 1989 bleef er een armoedig land over.
De armste van die mensen kwamen op de vuilnisbelt terecht. Wij werken het meest in Dallas. De wijk naast Dallas, genaamd Coastei, is waar een grote groep Roma's in 2010 is gedumpt door een operatie vanuit de overheid in Roemenië die alle Roma uit hun huizen wegnam en met een bulldozer op de vuilnisbelt heeft gedumpt. Het is nu (15 jaar later) bijna leeg omdat die mensen nu eindelijk weer sociale huurwoningen mogen.

We gingen terug naar het discipelschaphuis en het plan was om te gaan lunchen als de leiding terug was van boodschappen doen.
Dat duurde echter zo lang dat we maar begonnen, maar gelukkig kregen we een prachtige ballade over suiker van Eward. Vervolgens had Leah een leuk idee: we gingen doorfluistertje spelen.
Maar zoals u wel kunt verwachten, waren de zinnen na 22 oren en monden zo erg vervormd dat iedereen plat lag van het lachen.

Na de lunch gingen we weer naar de vuilnisbelt. De zon stond onderhand hoog aan de hemel en brandde fel.
Hoog tijd voor het eerste kinderprogramma. Na nog even snel honderden bootjes en rondjes uit te knippen voor het knutselwerkje bij het bijbelverhaal "Jezus stilt de storm", werden de kinderen geroepen en al snel zagen we bekende gezichten van de voorgaande jaren. Na het verhaal en het kinderwerkje werd er nog druk gespeeld met de kinderen totdat we allemaal uitgeput en bezweet naar de busjes terug gingen. Eindelijk naar huis? Nee, zeker niet!

Het is tijd voor het tienerprogramma bij het kamphuis, waar de tieners blijven slapen.
Terwijl Frank de tieners haalt, maken wij hun bedden op en beginnen vast met het braden van vlees op de barbecue.
In Roemenië is het gebruikelijk om eerst al het vlees te braden en daarna gezamenlijk alles op te eten. Het was dus uiteindelijk al een uur of half acht toen we begonnen. Dit jaar was er een andere groep dan vorig jaar, maar Jeroen had samen met Dirk de groep van vorig jaar gehaald, wat natuurlijk supergezellig was om iedereen weer te zien en te herkennen.
Na het eten luisterden we naar een verhaal over Ruth en daarna gingen we als kennismakingsspel krantenmeppertje spelen met een zwem noodle. Het spel ging uren door en de misgesproken namen en constant iemands naam vragen om vervolgens meteen die naam te schreeuwen werden maar niet oud. De avond ging lang door; er werd gestoeid, gedanst en gepraat. Maar om half twaalf werd het toch echt tijd om naar huis toe te gaan.
Thuis gingen we nog even met z'n allen zitten. Een beetje snacken, eindigen en daarna druppelde iedereen af naar bed.
Nou, dat was het dan wel. Beetje lang, maar dat is niet erg toch?

Groetjes vanuit Roemenië!
~Hanne-Mirthe