Daar gaan we weer. Op naar Nederland. 'Wat is de tijd voorbij gevlogen', is iets wat vandaag tientallen keren gezegd is. Voordat we de mensen thuis in de armen kunnen sluiten zal ik, Leah, nog een kort verslagje geven van onze laatste dag in Roemenië.
'Om half 8 aangekleed aan tafel met een ingepakte koffer'. Het was de bedoeling, maar uiteraard is dat niet gelukt. Moe van de laatste fijne dag gisteren was het voor veel van ons een hele strijd om zich op tijd te melden aan de ontbijttafel. Logisch ook wel, want ons hoofd zit bomvol met indrukken en herinneringen. Nadat we om kwart over 9 klaar waren met het ontbijt (onderdeel hiervan waren restjes als cola en schepijs), gingen we aan de poets. Vegen, stofzuigen, afwassen en schoonmaken. Binnen anderhalf uur was het allemaal gefikst. De trouwe lezers onder ons weten dat we gisteren al afscheid hebben genomen van de kindjes en tieners. Nu volgde de rest van de mensen waarmee we hebben opgetrokken. Als eerste was daar onze trouwe mama Rita, de vrouw van Frank. Ze zwaaide ons uitbundig uit op het moment dat we volgepropt in de geliefde busjes vertrokken naar de luchthaven. Op de weg daarnaartoe was er nog een plek waar we een stop moesten maken. We hadden namelijk niet alleen voor het gezin van David (zie blog van gisteren), maar ook voor Flaviul, Madde en hun kindjes een mooi pakket gemaakt met o.a. luiers, babyvoeding en kleertjes. Omdat Flaviul elke dag werkt van 12:00 tot 00:00, was gisteravond geen optie. Dit was eigenlijk ook heel positief voor ons, omdat we zo toch nog even langs konden gaan bij onze nieuwe vrienden. We spreken uit ervaring als we zeggen dat heimwee echt al na een paar uurtjes kan ontstaan. De regen die viel paste goed bij ons humeur. Gelukkig was het overheersende gevoel liefde en dankbaarheid. Een kleine notitie is wel dat Thomas dit gevoel van liefde voor elkaar een beetje verpestte door zijn tas (lees: vuilniszak met spullen) te laten staan bij het huis. Nadat er snel even op en neer gereden was werden we met een knuffel en traan uitgezwaaid.
Eenmaal op het vliegveld aangekomen konden we zo doorlopen. Er was wel een klein onduidelijk dingetje met Anita die uit de rij van de security werd geplukt door Klaas om vervolgens terug te worden gezet door een collega van Klaas in dezelfde rij. Wat er precies gebeurde, geen idee. Na het inleveren van de koffers hebben we ook afscheid genomen van onze lieve Frank. We hebben uiteraard weer een mooie trofee meegekregen die weer een mooie ereplaats in het jeugdhonk zal krijgen.
De vlucht verliep verder helemaal volgens plan. Bij de meeste van ons werden de luikjes even gesloten. Een aandachtspuntje voor Jeroen is wel om in het vervolg geen cola meer op de vloerbedekking te gieten. Gelukkig werd de crew niet boos op ons. Misschien komt dat omdat we geen zin hadden om het even te melden, maar dat laten we even in het midden.
Op het moment van schrijven zitten we weer in de bus onderweg naar ons kippendorpje. We zullen nog even een korte stop maken bij de mac door gebrek aan vet eten afgelopen week.
Ikzelf, en ik denk dat ik voor iedereen kan spreken, heb weer ontzettend genoten van afgelopen week. De cliché van met een lach en een traan is echt helemaal van toepassing. We zijn ontzettend dankbaar voor hoe de week is verlopen. De mensen daar zitten in ons hart, ookal zijn we nu niet meer daar. We willen ook jullie oproepen om voor deze mensen te blijven bidden. We willen het graag afsluiten met wat we de mensen hebben toegezongen.
'Heel de wereld moet het weten
Dat God niet veranderd is
En zijn liefde als een lichtstraal
Doordringt in de duisternis
't Werk van God is niet te keren
Omdat Hij er over waakt
En de Geest doorbreekt de grenzen
Die door mensen zijn gemaakt'
Heel veel liefs van ons allemaal!
Reactie plaatsen
Reacties